by Soorien Zeldenrust (김수연), adopted from Sth Korea to the Netherlands, originally published at LinkedIn in Dutch.
English translation
Recently, I found myself on the bottom step of the stairs, surrounded by two crying children. Their tears, more intense than ever before, touched my soul. In that moment, I felt a deep connection: they cried my tears, they shared my pain and grief. Together, we sat there, momentarily still.
Returning to daily life, I felt strange. My body no longer seemed to be mine; I was wearing an invisible armour to survive. This was not only my Korean identity but also the Dutch part that I have carried with me for years and struggled with. Fortunately, I was able to visit my shiatsu therapist this morning. Tears flowed as I shared my concerns with her as these questions are about my existence and health.
The key word in my life is PATIENCE. It returns again and again and I learn to deal with it again and again. Perhaps baking bread is the perfect example? Patiently waiting for the dough to be perfect, step by step, adjustment after adjustment, until finally I have the dough just right.
But that patience has lasted for days, years even, and there seems to be little progress. Omma remains silent and untraceable. The bond with Korea remains a love-hate relationship. Adoption will always be part of me and will continue to affect my whole life. The realisation of this makes me sigh deeply.
Now that I am here, I notice how easily I fall back into old patterns and how I actually want to fight it. But then, suddenly I realise it. I allow it, even embrace it and that touches me deeply. This is something I’ve carried with me for more than 30 years and it won’t just go away. But it is also who I am. It makes me sick both literally and figuratively, it exhausts me. It’s time to do something about it.
I often wonder, did I do anything to deserve this life? All I did was breathe when I came into the world. What if I hadn’t done that? Would I have different questions then? It is heartbreaking and painful to feel it, let alone dwell on it.
The other day someone asked me, “Can you say something positive about adoption?” It seems like some cling to an image they don’t want to let go of, that adoption is just a part of who I am. When I tell them that I am currently okay, I am quickly told, “Then it all worked out for the best, didn’t it?” But for me it’s not about right or wrong. It’s about my feelings, my awareness, and especially the grief I’m currently going through. It’s important that this be allowed, that I allow myself to grieve, feel, and take good care of myself.
Today my therapist said it so beautifully: “Think of yourself as the earth. If you want to grow, you have to take good care of yourself because without nourishment you cannot grow”. And that is exactly what I am going to do. For now, I will stay here – in pain and with a healthy body and mind. I am growing and the pain is bearable.
Read more of Soorien’s blogs in Dutch at LinkedIn.
Dutch original
Onlangs bevond ik me op de onderste tree van de trap, omringd door twee huilende kinderen. Hun tranen, intenser dan ooit tevoren, raakten mijn ziel. In dat moment voelde ik een diepe verbondenheid; ze huilden mijn tranen, ze deelden mijn pijn en rouw. Samen zaten we daar, even stilstaand in het moment.
Terugkerend naar het dagelijkse leven, voelde ik me vreemd. Mijn lichaam leek niet meer van mij te zijn; ik droeg een onzichtbaar harnas om te overleven. Dit was niet alleen mijn Koreaanse identiteit, maar ook het Nederlandse deel dat ik al jarenlang met me meedraag en waar ik mee worstel. Gelukkig kon ik vanochtend terecht bij mijn shiatsu therapeut. De tranen vloeiden terwijl ik mijn zorgen met haar deelde, want deze vragen gaan over mijn bestaan en gezondheid.
Het sleutelwoord van mijn leven is GEDULD. Het keert telkens weer terug, en ik leer er telkens weer mee om te gaan. Misschien is broodbakken daar wel een perfect voorbeeld van. Geduldig wachten tot het deeg perfect is, stap voor stap, aanpassing na aanpassing, tot ik eindelijk het deeg heb waarvan ik denk dat het precies goed is.
Maar dat geduld duurt al dagen, jaren zelfs, en er lijkt geen vooruitgang te zijn. Omma blijft stil en onvindbaar. De band met Korea blijft een haat-liefdeverhouding. Adoptie zal altijd een deel van me zijn, en het zal mijn hele leven blijven beïnvloeden. Het besef daarvan doet me diep zuchten.
Nu ik hier ben, merk ik hoe gemakkelijk ik terugval in oude patronen en hoe ik er eigenlijk tegen wil vechten. Maar dan, ineens, besef ik het. Ik laat het toe, omarm het zelfs, en dat raakt me diep. Dit is iets wat ik al meer dan 30 jaar met me meedraag, en het zal niet zomaar verdwijnen. Maar het is ook wie ik ben. Het maakt me zowel letterlijk als figuurlijk ziek, het put me uit. Het is tijd om er iets aan te doen.
Vaak vraag ik me af: heb ik iets gedaan om dit leven te verdienen? Het enige wat ik deed, was ademen toen ik ter wereld kwam. Wat als ik dat niet had gedaan? Zou ik dan andere vragen hebben? Het is hartverscheurend en pijnlijk om het te voelen en laat staan om er bij stil te staan.
Laatst vroeg iemand me: kun je ook iets positiefs vertellen over adoptie? Het lijkt alsof sommigen nog steeds vasthouden aan een beeld dat ze niet willen loslaten, dat adoptie gewoon een deel is van wie ik ben. Als ik dan vertel dat ik momenteel oké ben, krijg ik snel te horen: “Dan is het toch allemaal goed gekomen?” Maar voor mij gaat het niet om goed of fout. Het gaat om mijn gevoel, mijn bewustzijn, en vooral om de rouw die ik momenteel doormaak. Het is belangrijk dat dit er mag zijn, dat ik mezelf toesta om te rouwen, om te voelen en goed voor mezelf te zorgen.
Vandaag zei mijn therapeut zo mooi: zie jezelf als de aarde. Als je wilt groeien, moet je goed voor jezelf zorgen, want zonder voeding kun je niet groeien. En dat is precies wat ik nu ga doen. Voor nu blijf ik hier. In de pijn en met een gezond lijf en verstand. Ben ik aan het groeien en is de pijn te dragen.
Leers meer blogs van Soorien in het Nederlands op LinkedIn.
Resources
It’s a black week in Europe for adoptees
Relinquishment, adoption and grief
Trauma in adoption (compilation of global resources to help understand the connection between trauma and adoption)