Adopted Men Only Online

by Niels Ernest Lam, transracially adopted in the Netherlands with African and Dutch heritage; adoption / lgbti / life coach at Simply Niels and with AFC.

At the end of March, I attended the first edition of Men Only Online. This was created by Adoptee & Foster Coaching (AFC) because more and more adopted men are open to deepening in terms of relinquishment and adoption. Olv. Hilbrand Westra (정운석) and Sandor Penninga met with a number of domestic and foreign adoptees.

I must confess that I was quite tense beforehand because until recently I have not previously talked to only men about my relinquishment and adoption. Previously, I always participated in groups that mainly include women. And I also found it exciting because because of my homosexuality I didn’t know how the group would react to it. My assumption is that women accept this easier than “real” men. However, the tension, created by myself, soon disappeared like snow through the sun. The openness and vulnerability of all the men present made me feel no less or different from the rest. My sexual orientation didn’t matter at all.

The morning flew by, a lot was discussed. There was recognition in everyone’s story. That made for the connection.

Once again, I would like to thank the men who were there for who they are. And for what they contributed to this morning.

Original post in Dutch

Door, Niels Ernest Lam

Afgelopen zaterdag was de eerste editie van Men Only Online. Dit is in het leven geroepen omdat steeds meer geadopteerde mannen openstaan voor verdieping op het gebied van afstand en adoptie. olv. Hilbrand Westra (정운석) en Sandor Penninga ging een aantal binnen- en buitenlands geadopteerde met elkaar in gesprek.

Ik moet bekennen dat ik van tevoren best gespannen was omdat ik tot voor kort niet eerder met alleen maar mannen over mijn afstand en adoptie heb gepraat. Voorheen nam ik altijd deel aan groepen waar voornamelijk vrouwen bij zitten. En ook vond ik het spannend omdat ik vanwege mijn homoseksualiteit niet wist hoe de groep erop zou reageren. Mijn aanname is dat vrouwen dit makkelijke accepteren dan ‘echte’ mannen. De spanning, door mijzelf gecreëerd, verdween echter al gauw als sneeuw door de zon. De openheid en kwetsbaarheid van alle aanwezige mannen maakten dat ik mij niet minder of anders dan de rest voelde. Mijn seksuele geaardheid speelde helemaal geen rol.

De ochtend voorbijvloog, is er veel besproken. Er was herkenning in een ieders verhaal. Dat zorgde voor de verbinding.

Ik wil nogmaals de mannen, die erbij waren, bedanken voor wie ze zijn. En voor wat ze hebben bijgedragen aan deze ochtend.

We can be our own Heroes

by Bina Mirjam de Boer, adopted from India to the Netherlands, adoption coach and trainer at Adoptee & Foster Coaching (AFC). This is a followup from the Black Week in Europe.

English translation

The past 2 weeks it is as if we were on a roller coaster within the adoption community in which all the themes that have passed by in recent years were under a magnifying glass.

The loss of our fellow adoptees hit like a bomb, mainly because it touched parts of ourselves – because in the end, we have all lost a part of ourselves through relinquishment and adoption.

By accepting and acknowledging that we know death is something we usually stay away from, we need a hero and we have to become our own. Normally loss has no place, we only have an eye for surviving but when we recognise our loss, we also recognise the lost parts within us.

In the past week, we have experienced that we can no longer ignore death and we motivate each other to share and acknowledge our pain, fear and sorrow. By jointly expressing the wish that we want to remove the taboo about death and loss, a space has been created in which both sides of the adoption are starting to have a place.

We no longer just survive but also openly mourn and honour the lost parts within us. Let the tears we had as a child flow, and our child part is finally liberated.

And with this, the realisation is also born that we can embrace death and life because then fear disappears and we can live from love …

Original Dutch

De afgelopen 2 week is het of we binnen het adoptieveld in een achtbaan zaten waarin alle thema’s die in de afgelopen jaren voorbij zijn gekomen onder een vergrootglas lagen.

Het verlies van onze mede geadopteerden sloeg in als een bom. Voornamelijk omdat deze delen van onszelf raakte. Want uiteindelijk hebben wij allen een stukje van onszelf verloren door afstand en adoptie.

Maar het accepteren en erkennen dat ook wij de dood kennen, is iets waarvan we wegblijven. We hadden een held nodig en we zijn onze eigen held geworden. Verlies had geen plaats we hadden alleen oog voor het winnen, overleven. Want als we ons verlies erkenden, erkende we ook de gestorven delen in ons.

De afgelopen week hebben we ervaren dat we er nu niet meer om heen kunnen en motiveren elkaar om onze pijn, angst en verdriet te delen, te erkennen. Door gezamenlijk de wens uit te spreken dat we het taboe er af willen halen, is er een ruimte ontstaan waarin beide zijdes van de adoptie medaille een plaats beginnen te krijgen.

Waar we niet meer alleen overleven maar ook openlijk rouwen en de gestorven delen in ons eren. De tranen die we als kind hadden, laten we stromen en ons kindsdeel wordt eindelijk bevrijd.

En hiermee is ook het besef geboren dat we de dood en het leven mogen omarmen. Want dan verdwijnt angst en kunnen we vanuit liefde verder leven…